Terug naar het overzicht

Geen punt

Vorige week las ik een boek over het belang van de eerste zin. De vorige dus. Het was een boek van de Franse filosoof François Jullien. Jullien is naast filosoof ook sinoloog. Weet dus heel veel over China. Hij heeft zich ook verdiept in de manier waarop we resp. in Europa en in China denken. Hij constateert dat wij (in Europa) op een andere manier denken dan de mensen in China.

Voor een belangrijk deel komt dat door de verschillen in de taal. In China gebruikt men karakters die een bepaalde betekenis hebben. Door de karakters achter elkaar te zetten ontstaat een opeenvolging van bepaalde betekenissen. In onze Europese talen (Frans, Duits, Engels, Nederlands, etc.) gebruiken we woorden die we in een bepaalde grammaticale zinsbouw zetten. Zinnen met onderwerp, gezegde, persoonsvorm, etc.

Zoals je in de vorige zinnen ziet, hebben we de interpunctie nodig om die zinnen een beetje begrijpbaar te houden. Veel van de tijd die we in ons werk bij het schrijven van rapporten besteden, richt zich op het goed gebruik van de grammatica en de punten en de komma’s. Het is niet voor niets dat als we een rapportage reviewen we teruggeven dat we ‘nog een paar punten en komma’s’ gezet hebben.

Nu is het zo dat deze interpunctie er niet altijd al is geweest. In de oude talen in Europa en Eurazie – toen het chinees er ook al was – ontbrak hij veelal. Dit maakt het duiden van oude teksten ook extra gecompliceerd. Wat zou het met onze taal doen als we die interpunctie weer eens los zouden laten geen hoofdletters meer na punten geen komma’s om bijzinnen te maken die het lezen makkelijker moeten maken wat zou het een feest zijn voor beleidsstukken die maar één keer geschreven hoeven te worden en steeds opnieuw anders uitgelegd zoals de wind waait waait haar rokje ik stel voor dat we er geen punt van maken

Mijmer mijmer…

Mijmer je nog een keer mee met Rob?

Terug naar het overzicht

Aangesloten specialisten

Vakgebied