Delen-dinsdag: Beeldbellen, camera aan

Posted · Add Comment
Delen-dinsdag: Beeldbellen: Camera aan

Beeldbellen: Camera aan

Vrijwel iedereen krijgt er mee te maken in deze tijden van de Corona crisis; beeldbellen achter je laptop, telefoon of pc. Iedereen lijkt snel gewend geraakt met programma’s als Teams, Skype, Zoom en Google Hangout (en dan zijn er nog genoeg andere applicaties beschikbaar). Het werken vanuit huis is er ook in rap tempo ingeslepen met voordelen als de vrijheid van thuis en het op de minuut af kunnen inplannen van een afspraak, want zonder reistijd is niemand te vroeg of te laat. En toch blijkt dat deze manier van vergaderen meer energie kost. Hoe zit dit en wat is er tegen te doen?

Waarom

Dr. Alexander Rinnooy Kan schrijft in de NRC dat “in de huidige eenzaamheid verliest vergaderen de sociale charme van de gezamenlijke ervaring, maar verdwijnt ook veel van de sociale discipline die de deelnemers bij de les hield. Of dat goed of slecht nieuws is voor een cultuur die zo doordrenkt is van betrokkenheid en medezeggenschap als de Nederlandse zal de toekomst moeten leren.”

Wat dus niet te onderschatten is bij een vergadering is het gevoel van betrokkenheid. Hiervoor is empathie nodig, uitgedrukt in spiegelneuronen. Dit zijn hersencellen die ons in staat stellen om elkaar te begrijpen en om goed waar te kunnen nemen. Ze geven ons het vermogen om ons voor te stellen wat de ander doet en voelt, kortom empathie. Je herkent deze spiegelneuronen wanneer je iemand ziet gapen en zelf ook moet gapen. Deze neuronen vallen weg bij het beeldbellen, want hoe vervelend is het wanneer je een vurig betoog zit te houden en je geen camera verder aan ziet staan of bij een presentatie enkel in de chatfunctie een vraag voorbij ziet komen? Zelf bij een rondvraag kan het lang akelig stil blijven en om alles compleet te maken zie je wel telkens jezelf in beeld!

Giovanni Frazzetto, wetenschapper en publicist, schreef hierover in zijn boek ‘How We Feel’ welk door de gerenommeerde krant The Guardian werd verkozen tot ‘Psychology Book of the Year’ in 2013. Hij legt uit dat onze hersenen op een compleet andere manier reageren wanneer we zomaar naar iemands gezicht kijken of wanneer wij iemand recht in de ogen kijken. Vooral direct oogcontact activeert gebieden zoals het dopaminerge systeem. Dit systeem prikkelt het beloningscentrum en nodigt uit tot toenadering. En juist dat directe oogcontact missen we tijdens het videobellen.

Oplossing

Hieruit kan worden geconcludeerd dat oogcontact altijd een belangrijk element is geweest van vergaderen. Ondank de soms vertraagde beeldweergave is het dus nu nog altijd (en misschien juist wel meer dan ooit) van belang om oogcontact te maken. Zet daarom de camera aan, zodat je zichtbaar bent. Er zijn genoeg functies om de achtergrond te vervagen of een kantoorplek te simuleren waardoor je niet de hele tijd ‘vol in beeld’ bent. In het uiterste geval kunnen minimale imitaties ook helpen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het fronsen van de wenkbrauwen, het verzetten van het beeldscherm of het lachen wanneer de gesprekspartner dit ook doet. Dit gevoel van verbondenheid stimuleert de spiegelneuronen middels wederzijdse identificatie en dus het gevoel van empathie en betrokkenheid.

Tot slot

Om niet vermoeid de dag door te komen met enkel beeldschermbellen en/of het überhaupt constante werken achter een beeldscherm is de 20-20 regel een handige vuistregel. Deze regel houdt in dat je na elke 20 minuten dat je naar je scherm kijkt, je minimaal 20 seconden even wegkijkt naar een ander object op afstand van ongeveer 20 voet (ca. 6 meter). Wanneer je dit doet zul je merken dat je ogen aan het eind van de dag minder vermoeid zullen zijn.

Belangrijk

Neem dus af en toe afstand van het beeld en ontwijk oogcontact met je gesprekspartner niet. Maar het belangrijkste: camera’s aan!

Hier lees je meer over beeldbellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *